Een vijver in je tuin schijnt er de laatste jaren helemaal bij te horen. Toen ik in Kollum kwam wonen, zat er al zo’n sierplas in de tuin van ons nieuwe huis. Vier jaar later en duizenden weggegooide guldens verder ben ik een ware expert geworden op dit gebied. Al mijn buren hebben nu vijvers en ook veel van mijn kennissen hebben wel iets van een waterpartij in de tuin. Vier jaar geleden begon ik echter helemaal alleen, aan een vijveroperatie die me de eerste twee jaar een hoop ellende heeft opgeleverd.
Toen ik zeven was kreeg ik van de buurvrouw zo’n voorgevormde bak. De plastic vijver had jaren bij hun in de tuin gelegen, maar toen ze verhuisden, mocht ik ‘m wel hebben. Het ding was één bij anderhalve meter, dus niet zo groot. Twee jaar heeft de vijver bij ons in de tuin gezeten. Totdat er een strenge winter overheen ging. Tot op de bodem was de bak dichtgevroren. Op verschillende hoogtes zag je hier en daar een goudvis in het ijs zitten.
Daarna heb ik de vijvers verlaten totdat ik er dus in 1997 één, van meer dan tien meter lang en vier meter breed, voor mijn kiezen kreeg. De waterplas was alleen kachelzwart. Pas als een knaloranje goudvis de oppervlakte tot op een centimeter of twee genaderd was, werd ie zichtbaar. Wat er zich verder onder het wateroppervlak afspeelde was een groot mysterie.
Er dreef een hele partij van dat waterpest door de vijver. Ik dacht dat dat misschien wel wegmoest en begon het eruit te scheppen. Een enorme blunder, want als er iets essentieel is voor een vijver, zijn het wel die zuurstofplantjes.
Vanaf toen ben ik twee jaar bijna iedere dag bezig geweest om de vijver weer helder te krijgen. Het eerste probleem was (een conclusie die ik pas veel later kon trekken) dat ik steeds in tuincentra voorgelicht werd voor veel kleinere vijvers dan die van mij. Zo werd mij door de firma Velda een Biofilter in de maag gesplitst, dat achteraf bezien nog niet eens een kwart van mijn vijver schoon gekregen had. Er zat een certificaat bij, dat me garandeerde, dat de vijver binnen een aantal weken weer glashelder zou worden. Een apparaat van honderden guldens dat nu voor oud vuil in m’n schuur ligt. De kennis bij tuincentra over vijvers was sowieso erg gering, en ieder had z’n, vaak tegenstrijdige, eigen verhaal. Ik heb die beginjaren behoorlijk wat foute (geldverslindende) adviezen gekregen.
Na mijn mislukte poging met het Biofilter begon ik de vijver vol te zetten met planten. Planten halen voedingsstoffen uit het water, waar de gewraakte algen dan niet meer van kunnen leven. Dat was een frustrerende bezigheid want de plantjes waren als je ze kocht, vaak niet meer dan een paar sprietjes.Voor honderden guldens aan waterplanten verdwenen in het duistere water. Ik had een gekleurde waterlelie die met bak en al f50,- kostte. Op het diepste punt van de vijver heb ik die, zittend op een ladder, losgelaten, en nooit weer gezien.En de vijver bleef zwart.
Uit wanhoop ben ik toen met het domste begonnen wat je dan kunt doen: er middeltjes in gooien. Algadrex van een zekere dokter Blom. Ook deze garandeerde een glasheldere vijver, en wederom trapte ik erin. Ik ben inmiddels er dus wel achter dat bij alles wat je doet, vraag één moet zijn: "Hoe groot is je vijver?" Nou groot dus. Ik berekende nauwkeurig de inhoud, en kwam thuis met enorme hoeveelheden Algadrex, GH plus en KH plus. Voor een kleine duizend gulden aan poeders verdween er in het nat.
Na een paar uur werd mijn hele vijver wit. Er dreef een dikke smurrie aan de oppervlakte. Een telefoontje met dokter Blom himself leerde me, dat ik die troep snel uit het water moest scheppen. Dat heb ik geweten. De rotzooi ging door de mazen van alle schepnetjes heen. Uiteindelijk heb ik met een pantykous uren staan knoeien voordat het oppervlaktewater weer vrij was.En het water was nog steeds zwart. Na het daarop volgende telefoontje met de Heer Blom, waren we geen vrienden meer.
Daarna besloot ik tot iets dat ik gelijk had moeten doen, namelijk de hele vijver leeghalen. Op de bodem in een laag modder van twintig centimeter vonden we een gieter, kinderspeelgoed van de vorige bewoners, en zo’n driehonderd goudvissen. Ook een voorn van zo’n dertig centimeter huisde al jaren in de duistere diepte. In de planten zaten salamanders, en twee vette kikkers. Helemaal opnieuw is de vijver opgebouwd. Een groot filter met een UV lamp ertussen houdt het water nu helder tot op de bodem. De hele dag zie je vissen zwemmen, kikkers op vliegjes jagen en de planten krijgen het benodigde licht om te groeien.

De vijver is weer het pronkstuk van de tuin. En die dokter Blom krijgt nooit weer een cent van mij!