FISH

De Vrienden van Amstel is één van de weinige echte muziekprogramma’s op de Nederlandse televisie. Laatst waren wij daar voor de 6^de keer in te gast. De bedoeling is dat bands en artiesten uit verschillende genres met elkaar mee musiceren. Nadat de organisatie vorig jaar door alle mogelijke combinaties, binnen de Nederlandse popscene, was heen geraakt, probeert men dit jaar ook artiesten uit het buitenland te strikken. In juli 2001 wordt ons al gevraagd wie onze helden zijn, of met welke buitenlandse act we graag eens zouden spelen. Nu is ons dit in het verleden wel vaker aangeboden, maar daar komt nooit iets van terecht. Popsterren met veel succes hebben nu eenmaal geen trek om naar Nederland af te reizen voor een tv’tje met een voor hen totaal onbekend bandje. Wij zijn dan ook erg sceptisch en noemen uit gekheid de grootste sterren van de wereld op. Mick Jagger, Mark Knopfler, The Eagles maar ook Fish, voormalig frontman van de band Marillion. De schotse zanger heeft solo nooit veel potten kunnen breken, maar binnen onze band is hij erg geliefd. Hij is dan ook de haalbare kaart voor het team van ‘Amstel.’ In december wordt duidelijk dat Fish graag naar Nederland wil komen. Hij heeft net een nieuw album uit, dus daar wil hij sowieso een nummer van doen. Wijzelf komen met twee andere suggesties. Natuurlijk de wereldhit ‘Kayleigh’ en daarnaast nóg een oud nummer van Marillion. Al snel komt er bericht uit Schotland terug, dat Fish absoluut geen twee liedjes van zijn, door hem nog steeds gehate, vroegere bandje wil zingen. We besluiten dan maar de meest bekende song uit zijn solo repertoire te nemen, ‘A Gentleman’s Excuse Me’. Dit is een ballade met alleen pianobegeleiding en wat orkestwerk. Ik studeer de partij in voor de repetities op 7 januari in een studio te Amsterdam.

Ook meestergitarist Jan Akkerman is gast in ‘onze’ aflevering. Akkerman is na mij het eerst aanwezig in de oefenruimte. Hij begroet me koeltjes en begint z’n gitarenspul te instaleren. Ik loop naar hem toe en stel me netjes voor. Op de vraag of hij weet welke nummers hij mee gaat doen antwoord hij onverschillig. Het maakt hem geen moer uit. Ook van Fish zegt hij nog nooit gehoord te hebben, om even later te verklaren dat hij ooit eens bij een concert van Marillion aanwezig was. Als we een paar keer Kayleigh hebben doorgenomen ontdooit Akkerman. De gebruikelijke artiesten stugheid is voorbij en in plat Amsterdams krijg ik het ene verhaal na het andere te horen. "Thijs van Leer is een bluesband met Eelco Gelling begonnen, kun je het je voorstellen, Thijs van Leer en blues?" "Die jodelende dwarsfluit heeft nog nooit blues kunnen spelen, nou ik lach me dood." Vanaf dan ontpopt de, nog steeds tot de besten  ter wereld behorende gitarist, zich tot een aangenaam gezelschap.

Als iedereen behalve Fish binnen is nemen we nog enkele nummers door. De tv opnames zullen de volgende dag in Noordwijk plaats vinden. Dan komt Fish binnen. Twee meter lang en kaal als een biljartbal. Hij kijkt niet blij. De zanger is al een week zijn stem kwijt en heeft eigenlijk helemaal geen trek om nog aan het gebeuren deel te nemen. En ‘A Gentleman’s Excuse Me’ is al helemaal uit den boze. Veel te hoog qua zanglijn. Om aan te geven dat hij niet simuleert probeert de schot voor ons aangezicht, zijn kopstem te bereiken. Er is niets hoorbaar. "Completely fuckin’ nothing." verduidelijkt hij het zwijgen van zijn stem. Ook de hoogte van Kayleigh is een probleem. Maar dat lied kunnen we onmogelijk laten vallen, verzekerd iemand uit het ‘Amstel’ kamp ons. We besluiten de Marillionhit een paar tonen lager te spelen. Fish, die volgens eigen zeggen( i still hate that fuckin’ guy’s) nog steeds een afkeer heeft van alles wat met zijn vorige werkgever te maken heeft, laat duidelijk merken dat het hele lied Kayleigh hem eigenlijk de strot uitkomt. Als we de song dan uiteindelijk in een andere toonsoort en een ander tempo uitvoeren, beginnen er toch tekenen te komen, dat hij deze versie wel geinig vind zo. Ook de fles cognac, die nu nagenoeg leeg is, doet wonderen. Nadat we ook nog terplekke een nieuw nummer van zijn laatste album instuderen in plaats van het (fuckin’ too high) Gentleman’s Excuse Me, ontdooit de schotse beer. Ook hij stort een stroom van verhalen en grappen over ons uit.(My wife left me with my best friend, God knows how i miss him) Daar gaat hij mee door tijdens het diner in een hotel in Noordwijk en tot diep in de nacht in de hotelbar. Pas nadat hij door een Amsterdamse joint geveld is, krijgen wij de kans ook nog wat te zeggen. De volgende dag is de zanger een stuk rustiger. Zijn stem komt al iets hoger, maar is nog verre van goed. Hij ontpopt zich tot een groots entertainer en neemt ruimschoots de tijd voor al zijn fans. Na de tv opnames begin ik hem zelfs aardig te vinden als ik een paar leuke gesprekken met de zanger heb.(I kill you when you are in Scotland and you don’t visit me)
Rare jongens die schotten.