15-05 NIEUWE SOORT: GROTE FRANJEPOOT
Nadat ik klaar was met les geven zag ik gisteravond op internet dat er een Grote Franjepoot was gespot in de Ezumakeeg. Die plek ligt op nog geen tien minuten rijden van mijn huis. Maar toen ik op de Dutchbirding site keek voor het tijdstip van de laatste waarneming, vervloog mijn hoop op een nieuwe soort al gauw. Rond acht uur in de avond was de vogel hoog opgevlogen en uit beeld verdwenen.
Vanmiddag viel er een les uit en keek ik snel even of de Franjepoot misschien was terug gekeerd...en jawel, de vogel werd weer op de zelfde plek waargenomen.
Tien minuten later kon ik mijn vierde nieuwe soort voor dit jaar bijschrijven. Een mooi adult zomerkleed vrouwtje Grote Franjepoot uit Noord Amerika. De vogel fourageerde met een groepje Kemphanen en vloog regelmatig op. De afstand bleef steeds net te groot om mooie foto's te maken. Maar een paar bewijsplaatjes kon ik via de telescoop nog wel voor elkaar krijgen.


Grote Franjepoot, die zich prima thuis voelde tussen de Kemphanen.

19-04 LEVON HELM OVERLEDEN
Zo'n 20 jaar geleden lag ik, laat op de avond, languit gelegen op de bank, wat te zappen langs de kanalen van mijn tv.
Op een Duits kanaal bleef ik steken bij een live concert van één of andere band.
Ik werd meteen gegrepen door de ongelofelijke muzikaliteit waarmee deze band speelde. Dit was het beste wat ik in jaren gehoord had, misschien wel het beste dat ik ooit hoorde.
Er stonden veel muzikanten op het podium, maar alle partijen smolten samen tot een heerlijk country / folkrock papje.
Na een paar liedjes kwamen er opeens gasten op het podium. En niet zo maar gasten, nee, een aantal van mijn grootste muzikale helden speelden met deze voortreffelijke begeleidings band mee. Bob Dylan, Neil Young, Joni Mitchell, Dr John, Van Morrison, Eric Clapton....
Maar nog steeds had ik geen flauw idee dat dit hele gebeuren om de band op de achtergrond draaide.
Ik had wel eens gehoord van Bob Dylan en The Band, maar wist totaal niet hoe die band er dan uit zag.
Mijn eerste kennismaking met The Band bleek meteen hun afscheidsconcert: "The Last Waltz"
In 1978 verscheen The Last Waltz, de film die Martin Scorsese maakte van het afscheidsconcert dat The Band twee jaar eerder gaf in San Francisco.



The Band was een Canadees - Amerikaanse rockband, die onder die naam bestond van 1968 tot 1976. Ze maakten voor het eerst naam in de tweede helft van de jaren zestig als begeleidingsgroep van Bob Dylan. Ze werden later op eigen kracht zeer invloedrijk als vertolkers van Americana en zorgden mede voor het opnieuw populair worden van diverse vormen van Amerikaanse traditionele muziek. In hun muziek versmolt country met folk en rock 'n roll.
In 1968 verscheen Music From Big Pink, een inmiddels klassiek album met nummers als The Weight, Lonesome Suzie en I Shall Be Released.

Zelden ben ik zo onder de indruk geweest van een muzikaal gebeuren als van The Last Waltz.
Vooral die zingende drummer met z'n platte Amerikaanse 'southern accent' sprak me erg aan.

Levon Helm (1940 - 2012)

Op de vooravond gaf ik nog gitaarles aan iemand die nog nooit van The Band had gehoord. Ik leerde hem een
paar van hun grootste successen.
Na de lessen zag ik op teletekst dat Levon Helm op 71 jarige leeftijd was overleden.
Twee andere leden van The Band, Richard Manuel en Rick Danko, waren al overleden. De groep bestond verder uit Robbie Robertson en Garth Hudson.
Het feit dat Robbie Robertson op grond van zijn rol als songwriter de rechten op het merendeel van de composities opeiste, zou later een bron van veel onenigheid tussen de leden worden. De anderen hadden er spijt van dat zij na het uiteenvallen van The Band hun rechten voor een eenmalige afkoopsom aan Robertson hadden verkocht. Vooral tussen Levon Helm en Robbie Robertson kwam het heel lang niet meer goed. Helms argument was dat de songs van de Band het resultaat waren van intensief groepswerk en dat de speciale 'sound' van de groep in gezamenlijkheid tot stand kwam.
Pas toen Robertson hem op 15 april 2012, afgelopen zondag dus, op zijn sterfbed bezocht kwam een verzoening tot stand.

Altijd hetzelfde gedoe met die bandjes.............

Luister ook eens naar The Band op Youtube : The Night They Drove Old Dixie Down

15-09 STEPPEKIEKENDIEF
Het kan niet op in 2011 ! Alweer een nieuwe soort. De Vijfde van het jaar.
Rond de Bantpolder in het Lauwersmeergebied zweeft al dagen een juveniele STEPPEKIEKENDIEF rond. Het dichtstbijzijnde gebied waar de vogel broedt is Rusland.
Op 15 september zag ik de vogel na een uurtje posten op de dijk tussen Peassens en de Bantpolder, langs de kust aan me voorbijschieten. Binnen enkele seconden was de Kiekendief weer uit beeld verdwenen.
Op 17 september besloot ik binnendijks te blijven en hoopte zo het beest voor mijn camera te krijgen. In anderhalf uur de landerijen afspeuren bestond de oogst uit een Slechtvalk, 6 Torenvalken, een Sperwer, een Havik, en 4 Bruine Kiekendieven, maar geen Steppekiekendief. Toen ik terug reed naar het zogenaamde Bantshuisje, kreeg ik te horen dat de vogel net langs was komen zijlen en in de richting van de Anjumer Kolken uit het zicht was verdwenen. Ik gokte de plek waar de vogel dan volgens mij weer ongeveer tevoorschijn zou komen en draaide mijn auto om. Na een paar honderd meter zag ik de Kiekendief aan de rechterkant van de weg op het land zitten: Bingo!
Het lukte me met moeite om mijn telescoop op het raam aan de passagierskant te zetten. Het pad was daar namelijk te nauw om de auto te draaien. Bovendien wilde ik de vogel niet verjagen. Nadat ik gauw in een vrij vervelende houding, hangend over de passagiersstoel, een paar fotootjes had geschoten, liet de vogel me zijn mooie witte stuit zien en ging er als een speer vandoor.


Steppekiekendief (juveniel)


Steppekiekendief, mooi te zien: de zogenaamde 'boa' rond zijn nek.

13-09 FESTIVALLETJE (ACHTER DE SCHERMEN)
De dag nadat we met De Kast op een festival gespeeld hebben, krijg ik regelmatig mailtjes van
bezoekers die mij duidelijk willen maken, dat het optreden weliswaar erg leuk was, maar het  geluid niet optimaal.
Spelen op een festival is een heel andere discipline, dan wanneer je een avondvullende show moet geven.
Als er verder die avond geen andere acts geprogrammeerd staan , kun je op tijd arriveren, rustig opbouwen en uitgebreid soundchecken.
Hoe anders gaat dat er aan toe bij een festival.
Laatst stonden we ergens op een regenachtige zomerdag geprogrammeerd tussen meer dan honderd andere acts.
Om de locatie te vinden had ik mijn navigatie systeem ingesteld. Op een gegeven moment stond ik voor een brede rivier en moest van Truus toch rechtdoor. Er was een pont, maar daar stonden rijen auto's en fietsers voor te wachten. Bovendien was het vaartuig zelf, net onderweg naar de overkant.
Ik besloot om te gaan rijden. Na een tien kilometer langs de rivier te hebben gereden, kon ik er overheen. Daarna zat ik op de snelweg. Na een twintig kilometer zag ik aan de overkant het festival terrein liggen. Na weer tien kilometer kon ik van de snelweg af en er aan de andere kant weer op. Weer tien kilometer terug en ik kon eindelijk de festival afslag nemen. Daar stond het helemaal vast.
Met grote gebaren was  een man het verkeer aan het regelen en hij was totaal niet van plan mij te vertellen waar ik naartoe moest. Ik hield de parkeer sticker, die mij toegang moest verschaffen tot de Vipparking, omhoog.
"Je moet dat ding op je raam plakken, schreeuwde de man" 
Ik keek naar de sticker met een omtrek van zo'n dertig centimeter en wierp terug:
"Maar dan zie ik helemaal niets meer!"
"Je moet dat ding op je raam plakken!" brulde de stoere man nu nog harder.
"Ik kan toch niet helemaal uit Friesland met zo'n enorme sticker op mijn raam komen rijden?", vervolgde ik.
"Dat doen alle normale mensen", riep de man. "En nu opdonderen, want je houdt de hele boel op"
Ik besloot voor even dan maar een normaal mens te zijn en plakte de sticker op mijn voorruit.  Ik gunde de man zijn jaarlijkse 'moment of fame'.
Met gebogen hoofd, om onder de sticker door te kunnen kijken, vervolgde ik stapvoets mijn weg.  Slagboom. Een man met bordje 'beveiliging' op zijn knal oranje pak sloeg mij met onverschillige blik gade, terwijl mijn raam afdaalde.
"Ik ben de toetsenist van De Kast"
De man fronste: "Je bent de derde al"
Daar was ik op voorbereid. Ik griste een fotokaartje van de passagiers zitting en hield die omhoog.
"Kijk, dit is een foto van De Kast en dat daar ben ik"
"Mm" bromde de man. "Het pad volgen, op het veld parkeren en verder lopen."
"Ja, maar ik heb instrumenten achterin, dus ik moet zo dicht mogelijk bij het podium komen"
Na nog wat gebakkelei mocht ik doorrijden.
De eerste honderd meter moest ik over van die roestige, metalen platen afleggen. Heel voorzichtig, want ze liggen nooit gelijk. Bovendien zat alles door de regen onder een dikke laag modder.
Steeds moest ik wachten op festivalgangers, die in tegengestelde richting over de platen naar de ingang liepen. Uiteindelijk kwam ik via een scherpe bocht naar links, over een eng smal bruggetje, op het parkeerveld. Honderden auto's stonden er al in lange rijen opgesteld. Aan alle kanten waren roadies van verschillende bandjes bezig, busjes en auto's uit de modder te duwen. De blubber spuwde in het rond. Met een straal gas bereikte ik een wat droger stukje gras en parkeerde mijn auto in een rij.
Nu moest ik, door het weiland en door het publiek heen naar een klein tentje lopen, om een Vipbandje te bemachtigen. Zonder dat bandje werd ik niet toegelaten achter het podium. Ik had geen idee waarom dat tentje niet gewoon meteen achter het podium stond, maar juist 150 meter in tegenovergestelde richting.
In het Viptentje stonden nog een stuk of tien leden van diverse bands. Toen ik aan de beurt was vroeg een streng kijkende vrouw mij naar mijn 'papieren'.
Ik had geen flauw idee wat voor papieren ze wilde hebben en legde uit dat ik met De Kast moest optreden. Ze begon te sputteren dat iedereen dat wel kon zeggen en dat ik de juiste papieren had moeten meenemen. Onder protest kreeg ik een Vipbandje. Door de bezoekers heen zocht ik mijn weg weer terug naar de auto aan de andere kant van het modderige weiland. Met mijn schoenen onder de drek, stapte ik in, startte de motor en gaf weer een flinke straal gas.
Al glibberend bereikte ik de backstage ingang. Na het laten zien van mijn net veroverde Vipbandje mocht ik doorrijden...onder voorwaarde dat ik meteen na het uitladen van mijn instrumenten, de auto weer terug naar het weiland zou rijden.
Achter het podium was het nog een grotere modderpoel dan in het weiland.
Het podium was erg hoog en nergens was een opgang.  Met moeite kreeg ik mijn instrumenten erop.
De modder zat nu tot in mijn oren. Wederom kwam er iemand melden dat ik mijn auto weg moest rijden, dus ik nam een duik van het podium, terug in de modder en dreef mijn wagen weer naar het weiland. Ik parkeerde hem zo dicht mogelijk bij de 'backstage' ingang, maar dat mocht niet van de beveiligingsmeneer. Dan kon de brandweer er niet goed bij. Mijn auto moest weer helemaal terug naar de lange rijen op het modderweiland. Er was ruimte genoeg om 16 brandweerwagens door te laten, maar ik besloot niet in discussie te gaan. Ook deze meneer had misschien een jaar moeten wachten om zich weer even zo belangrijk te mogen voelen. Ik parkeerde mijn auto op een stuk bemodderd gras en hoopte dat ik hem na het optreden weer los zou krijgen. Daarna liep ik terug naar de backstage ingang, waar ik weer mijn Vipbandje moest laten zien en blubberde richting het podium. Beveiligingsmensen moeten wel het slechtste korte termijn geheugen ter wereld hebben, dacht ik nog.
Vlak achter het podium kwam ik een paar bandleden tegen. Die zag ik weer voor het eerst na de vakantie. We konden echter geen woord met elkaar wisselen, want op het podium stond de band die voor ons geprogrammeerd was, hun instrumenten te geselen. Dan de instrumenten maar opzetten. Daar was alleen niet veel ruimte voor. Door alle kisten van de geluidsapparatuur en instrumenten van diverse bandjes, was er nog maar een nauwe doorgang overgebleven. Zo goed en zo kwaad als het ging probeerde ik mijn toetsen op te bouwen. Steeds moest ik aan de kant voor een crewlid, dat hoognodig aan de andere kant van het podium wilde zijn. Ook liep er een hoogblonde vrouw, waarschijnlijk van één van de leden van de band die aan het optreden was, continu heen en weer met een kind aan de hand. Dat kind had waarschijnlijk nog diezelfde week leren lopen en was niet van plan daar voorlopig mee te stoppen.
Toen de band op het podium was afgelopen, begon het gegoochel met instrumenten.  In een kleine ruimte moesten er een heleboel spullen van het podium af en ook weer een heleboel op. En dat liefst zo snel mogelijk. Vaak loopt het optreden van de band voor je uit, zodat de tijd nog krapper wordt.
De bedoeling is dat de roadies van de vorige band de spullen van het podium halen en de crew van de volgende band daarna hun instrumenten  er op zetten.
Afgelopen weekend liep de band voor ons echter van het podium en haalde niemand hun instrumentarium weg. Ik heb zelf toen maar met onze crewmensen de toetsen en het drumstel eraf gehaald.
Het is nooit leuk om voor een volle zaal al steeds op het podium te verschijnen, terwijl je optreden nog helemaal niet begint. Maar bij festivals kan dat niet anders. De roadies moeten in korte tijd, vaak in een minuut of twintig a dertig, alles in orde maken voor een volgend optreden, dus alle handen extra zijn meegenomen. Ook wil ik weten of mijn toetsen goed staan opgesteld en nog belangrijker....aan staan.
Een van mijn keyboards heeft namelijk een opstart tijd van een minuut of drie. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik het podium op kom en ik drie minuten moet wachten, voordat ik nog net de laatste noten van het openingsnummer mee kan spelen met de rest van de band.
Tussen twee acts in draait er vaak een discotheek met een DJ die zichzelf minstens net zo belangrijk vindt, als de hoofdacts op het podium. Als er dus niets kapot is en we klaar zijn om te beginnen, is het wachten totdat zo'n plaatselijke herriemaker klaar is met zijn egotrip. Het wordt pas echt erg als er wel iets stuk is. Dan sta je achter het podium naar een roadie te kijken, die met een rood hoofd in een kapotte versterker probeert uit te vinden welk draadje de boosdoener is. Ondertussen zie je het publiek steeds ongeduldiger worden en je weet dat je absoluut niet langer dan drie kwartier mag spelen. Want dan staat de volgende band alweer te dringen achter de coulissen.   
Overleg is niet mogelijk, want meneer de DJ laat geen seconde stilte onbenut.

Voor uitgebreid soundchecken is tijdens festivals geen enkele tijd. Als we beginnen te spelen is het dus maar afwachten wat ik te horen krijg.
Als het mee zit, kan ik daarmee uit de voeten. Dan is het: blik op oneindig, verstand op nul en gaan met die banaan. Maar als het tegen zit, is er nauwelijks te spelen.
Zo werden we van de zomer eens ergens het podium opgegooid - zo voelt het echt - en was mijn geluid eigenlijk niet speelbaar. Ik hoorde de drums niet en ik hoorde Syb niet zingen. Dit zijn juist de twee belangrijkste voorwaarden voor mij, om te kunnen spelen. Je begint dan te lachen als een boer met kiespijn, om het publiek niets te laten merken en probeert naar de geluidsman aan de zijkant van het podium te seinen wat er mis is. Die geluidsman zat alleen ditmaal heel ver weg. Bovendien was ik niet de enige bij wie het geluid niet in orde was. Bijna de gehele band stond een partijtje hints te spelen met een wanhopig kijkende monitormixer. Ondertussen gewoon doorspelen, want  'The show must go on'.  Na een paar liedjes, toen het geluid net wat beter werd, hoorde ik iemand luid praten over mijn oortjes. Er stond een verkeerd kanaal open waardoor ik en de drummer de rest van het optreden moesten afwerken, terwijl we luisterden naar een 'hoogstaande' conversatie tussen twee roadies achter het podium.

Maar niet alleen is het voor ons muzikanten op het podium een verrassing hoe het geluid zal zijn tijdens het optreden, ook de zogenaamde 'front of house mixer' , de man die in de zaal het geluid verzorgd, heeft daar mee te maken. Ook op die plek heeft net iemand anders aan de knoppen staan draaien. En die deed dat weer net helemaal anders. De mengtafels zijn tegenwoordig geautomatiseerd waardoor je snel jouw standje weer kunt oproepen, maar er zitten ook knoppen aan die voor iedereen gelden. Als de zaalman voor je dan aan die knoppen heeft gezeten, ben je toch weer een paar liedjes verder voordat je dat gecorrigeerd hebt.
Zo kan het dus gebeuren dat het geluid in de zaal de eerste nummers erg slecht is.
Dat kan zelfs gebeuren als je toch een goede soundcheck hebt gehad. Het komt dan weer doordat de zaal tijdens het checken leeg was en een totaal andere akoestiek had. Een lege zaal klinkt galmerig en een volle zaal droog. En een half volle zaal......enz. Moeilijk in te schatten dus.

Op een festival is de setlist per artiest altijd vrij kort. Hooguit een uur sta je op het podium, vaak korter.  Je werkt een 'greatest hits' setje af en maakt dat je weg komt, om de volgende band de ruimte te geven. Soms heb ik tijdens de laatste liedjes pas een aardig geluid. Afgelopen weekend hadden we nog een toegift ingebouwd, maar die werd ons door de DJ niet meer gegund. Onze laatste tonen hadden nog niet geklonken of hij pakte zijn moment alweer.
Het programma was wat uitgelopen en de discofreak was vast bang dat hij niet genoeg aandacht zou krijgen voordat de volgende act zou beginnen.
Na de stoelendans met de instrumenten  van de volgende band, probeerde ik achter het podium mijn toetsen weer zo snel mogelijk in de koffers te krijgen. Voor je het weet ben je spullen kwijt in de bende van koffers, kisten, gitaren, bekkens, lampen, krukken en heen en weer lopende roadies en bandleden.
Allereerst moest ik op zoek naar mijn koffers, want die lagen ergens achter de kisten van een band die wat te vroeg kwam en ook alvast  hun spullen hadden geparkeerd.
Als dan je instrumenten ingepakt zijn moet je ze nog bij je auto zien te krijgen. Oh shit, die moet ik nog van het blubberveld halen...
Ik had mijn krukje nog niet in de kofferbak of de eerste beveiliger begon alweer te zeuren dat mijn auto daar weg moest. Ondertussen dreunde de DJ de ene na de andere kraker in onze oren.  Ik kon nog net naar  Syb zwaaien toen ik het backstage terrein afreed. De rest van de band was te druk bezig met het veilig stellen van hun eigen waar. Ik had geen zin om mijn auto, nu vol instrumenten, weer op het modder weiland te gaan parkeren en nog een keer het terrein op te glibberen.
Terug in Friesland pakte ik mijn instrumenten weer uit. De wieltjes van de koffers konden bijna niet meer draaien van de modder die er tussen zat. Ook mijn auto zat van binnen en buiten onder de blubber,  net als mijn kleren.  
Festivals: veel gooi en smijt werk, hoe meer acts, hoe minder muziek!

Jerry Leiber (78) en Nickolas Ashford (70)

Jerry Leiber (1933 - 2011)

Nickolas Ashford (1942 - 2011)

Ashford was de mannelijke helft van het uiterst succesvolle songwritersduo en echtpaar Ashford & Simpson.

22-05 BLONDE RUITER
Een Blonde Ruiter is een dwaalgast uit Noord Amerika. In Nederland zijn er nog maar een stuk of 50 waargenomen. Daarvan heb ik er inmiddels drie gezien. De eerste twee vogels zag ik op grote afstand en dan zijn de kenmerkende verschillen met een Kemphaan nauwelijks waar te nemen. Vanmiddag werd er eentje ontdekt in de Ezumakeeg, waar ik overigens ook de andere twee exemplaren kon aantekenen. Na een half uurtje turen in de verte vloog de vogel op. Even later vond ik 'm terug, maar nu een stuk dichterbij. Ik kon zelfs redelijke foto's nemen.


Samen met een Bontbekplevier (L).
Daardoor het formaat te bepalen en kenmerkende mosterdkleurige poten te zien.


Kenmerkende halve maantjes in de oksels goed te zien

15-05 VOETBAL: LAATSTE RONDE
Natuurlijk krijg ik het te horen: 'mijn' club PSV heeft dit jaar niets klaargespeeld! Eerlijk gezegd hoopte ik dat trainer Fred Rutten na de slechte resultaten zou worden ontslagen, maar PSV heeft geen geld om zijn, nog doorlopende, contract af te kopen. Al het hele seizoen roep ik dat Rutten niets gaat winnen.
PSV heeft niet vandaag in Groningen het landskampioenschap verspeeld, maar in dit hele seizoen.
Fred Rutten roept al vanaf het begin van de competitie dat hij als een Europese topclub, een professionele sobere overwinning wil behalen. Leuk bedacht, maar daar moet je dan wel de kwaliteit voor in huis hebben.
Tegen VVV moet je niet beginnen alsof je Inter Milan bent die tegen Arsenal moet aantreden.
Kleinere clubs hadden maling aan Freds' filosofieën en snoepten opportunistisch steeds puntjes van de club uit Eindhoven.
De spitsen van PSV gedijden helemaal niet bij de speelwijze van Rutten en faalden daardoor hopeloos.
Maar goed, Rutten blijft. Volgend seizoen moet uitwijzen of hij leert van zijn fouten.



Ook mijn andere club, Sc Heerenveen, bakte er niets van in het seizoen 2010 / 2011. In Ron Jans had iedereen een rotsvast vertrouwen en daarom viel het erg tegen dat hij er geen team van wist te maken. Daarnaast blunderde hij door publiekslieveling Geert Arend Roorda bij Excelcior te laten schitteren en een vage vete aan te gaan met clubtopscorer Bas Dost. Ik denk dat Heerenveen beter kan met deze spelersgroep.

14-5 SONGFESTIVAL 2011

Ik ben er wel mee opgegroeid. Ik herinner mij nog dat ik naar bed gestuurd werd, omdat de uitslag te laat voor mij plaats vond. Liggend op de overloop van ons huis in Wijk Bij Duurstede zag ik ondersteboven, tussen twee traptreden door, hoe
'Teach In' eerste werd met hun 'Ding a Dong'.
Maar al gauw ontwikkelde mijn muzikaliteit zich en kwam die steeds verder af te staan van het hele songfestival gebeuren.
Al jaren lees ik, de dag erna in de krant, wie er gewonnen heeft en geloof ik het verder wel.
Vandaag zapte ik echter even langs de finale. Er kwam een behoorlijk vals zingende vrouw in beeld. Nadat het mierzoete liedje nog erger werd, doordat er een man door de valse vrouw heen begon te zingen, zocht ik gauw mijn afstandsbediening en drukte op een willekeurige knop. Alles beter dan dit! Nog net zag ik het desbetreffende land onder in beeld staan:
Azerbeitzjan. Je kunt je wel voor stellen hoe blij ik was, dat ik de rest niet gehoord heb, toen ik de volgende dag de winnaar in de krant las....

Teach In (winnaar in 1975)

23-04 WEER TWEE NIEUWE VOGEL SOORTEN!
Jaarlijks maak ik een rondje door Zuid Limburg met mijn vogelvriend Justin Jansen. Hij woont daar en kent alle leuke plekjes. Dit jaar stelde Justin echter voor, om eens de andere kant op te gaan en zo reden we rond half zeven in de vroege ochtend richting Brabant, Zuid-Holland en Zeeland. Om negen uur had ik twee gloednieuwe soorten te pakken.
Bij Willemsstad zat, nog net in Noord Brabant, een ROSS' MEEUW op het Haringvliet!
Door de telescoop mooi te zien, maar net te ver weg voor een goede foto.

Ross' Meeuw

De tweede nieuwe soort vonden we in Zuid Holland in 't Kiekgat bij Stellendam: de CETTI'S ZANGER.
Deze soort broed al weer jaren in o.a. de Brabantse Biesbosch, maar ik was nooit in de gelegenheid om er te gaan zoeken. Ik dacht ook altijd dat ik 'm vroeg of laat wel te pakken zou krijgen en dat lukt vandaag. Een foto maken van een Cetti's Zanger lijkt nagenoeg onmogelijk, omdat de vogel zich voortdurend in het dichte struikgewas ophoudt. Naast de herkenbare zanguitbarstingen van vier exemplaren, ving ik nog een glimp van eentje op die net van struik verwisselde.
De derde supersoort van de dag zat in Zeeland, langs de Philipsdam bij de Krammersluizen. Voor de vogelkijkhut daar was een RINGSNAVELEEND aan het baltsen met Kuifeenden. Mijn eerste en tevens laatste waarneming tot dan toe van deze soort, deed ik in het Lauwersmeer in 1999.

..................
De Amerikaanse Ringsnaveleend probeert een vrouwtje Kuifeend het hof te maken.

Het adulte mannetje in zomerkleed was prachtig te zien, maar mede door de ongelukkige hoek waaronder ik mijn telescoop in de nauwe kijkhut moest manoeuvreren, werd het maken van een scherpe foto niet mogelijk. Maar een bewijsplaatje kan er altijd wel van af.
Bij Grevelingen Markenje voerde ik mijn totaal van maar liefst 1 Zwartkopmeeuw in Nederland op naar 83!
Gedurende de dag zouden we, op verschillende plaatsen, nog enkele exemplaren aantreffen.

11-04 TSJA
Vorige week, in Amstelveen, had de media geen enkele interesse voor het nobele projekt, waar wij met De Kast aan mee werkten (zie hieronder). Geen shownieuws, geen Boulevard, alleen een paar fotograven.
Deze week berichtte echter ieder nieuwsitem over de privé zaken van onze zanger Syb.
Ik had net zondag naar een uitzending van Peter R de Vries gekeken, waarin te zien was dat zware criminelen uit Suriname in Nederland gewoon een mooi leven kunnen leiden, zonder dat onze overheid ze ook maar een strobreed in de weg legt. Ze gooien liever Syb in de bak, dat kost veel minder moeite!

25-03 STEPPE KIEVIT: MIJN EERSTE NIEUW SOORT VAN 2011
Gistermiddag werd er een Steppe Kievit ontdekt in de Ezumakeeg. Helaas was ik toen niet in de gelegenheid om er naar toe te gaan. Tussen half drie en 4 uur 's middags was de vogel aanwezig, daarna was de vogel letterlijk en figuurlijk gevlogen.
Deze Steppe Kievit was pas het vierde exemplaar, ooit gezien in Friesland en de laatste waarneming was in 1982 op Schiermonnikoog. De Steppe Kievit broedt in Centraal-Azië en Zuidwest-Siberië.
De Ezumakeeg is een zijtak van het Lauwersmeer en ligt op nog geen 10 minuten rijden van mijn huis.
Vanmorgen heb ik het hele gebied afgezocht en ook de omliggende weilanden van de Anjumer Kolken. Eigenlijk verwachtte ik ook niet de vogel nog aan te treffen. Gelaten keerde ik na een paar uur rondrijden, dan ook weer huiswaarts.
Maar omstreeks 15:30 werd de vogel toch weer gemeld in de Ezumakeeg. Tot 18:00 heb ik de vogel mooi kunnen zien. Voor een goede foto was het eigenlijk te ver weg, maar een bewijsplaatje is het!

© K.Bode
Links zie je de Steppe Kievit, rechts een huis-tuin en keuken Kievit (ook mooi)

Aan het eind van de 17e eeuw en gedurende de 18e eeuw streden Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk om de macht in Senegal en Gambia. Uiteindelijk werd Senegal Frans en Gambia Engels.
De Engelsen haalden uit Gambia hun slaven voor thuis.
In 1906 werd de slavernij in Gambia pas volledig afgeschaft.
Het West-Afrikaanse land, dat in het Engels 'The Gambia' heet, vernoemd naar de rivier die door het hele land loopt, ligt volledig omsloten door het Franstalige Senegal.
Eigenlijk is Gambia dus niet veel meer dan een rivier in Senegal, met aan weerszijden een strook land.



Van 23 februari  t/m 2 maart verbleef  ik op vakantie in Gambia. Al jaren hoorde ik van vrienden de spectaculaire verhalen aan, over dit vogelparadijs. Het kwam er niet van zelf ook eens te gaan, totdat Gambia ook opeens populair  begon te worden bij zontoeristen. Zodoende werd het voor mij wel heel interessant, omdat ik nu mijn familie mee kon nemen, zonder  dat zij zich zouden vervelen.

Ik plande de trip in de laatste week van februari, omdat het dan toch al voorjaarsvakantie zou zijn en ik dan niet in de problemen kwam met mijn lesgeven. Bovendien wist  ik dat een aantal van mijn Kastbandleden in die week vaak moesten optreden met andere projecten. Kleine kans dus dat er nog iets tussen zou komen.
Maar toch ging het nog bijna mis. 
Ik had de reis naar Gambia nog maar net vastgelegd, of er kwam een aanvraag binnen voor De Kast.
Waar ik natuurlijk niet op gerekend had, was dat er een optreden  zou komen op een dinsdag.
Toch stond er kort na onze boeking in mijn agenda dat ik op 22 februari, 's avonds  in Rotterdam op het podium moest verschijnen.
Onze vlucht was om 7:00 uur de volgende ochtend en we moesten er twee uur van te voren zijn.  
Ik had na het optreden zo naar Schiphol kunnen rijden, ware het niet dat ik met een auto vol instrumenten zat en mijn familie geen vervoer vanuit Friesland wist te regelen.
Daarom besloot ik na de show eerst van Rotterdam naar Kollum terug te rijden, om vervolgens mijn keyboards  uit te laden, familie en koffers in te laden en weer naar Schiphol af te reizen.   

Na een slapeloze nacht stond ik dus, na aftrek van een uur tijdsverschil, om ongeveer 15:00 uur in mijn winterkleren op het vliegveld van Banjul - Gambia.
Het was daar een graadje of 35, terwijl het in Nederland minus 5 was toen we vertrokken. Een verschil van maar liefst 40 graden!
Meteen werd mijn koffer uit mijn handen getrokken door een gitzwarte man met één oog.
Hij liep er hard vandoor, maar zorgde er wel voor dat mijn bagage netjes in de juiste bus verdween.
Daarna wilde hij een tip, want Gambia is een tipland. Iedereen probeert op de één of andere manier iets voor je te doen, om daarna de fooi in ontvangst te nemen.
In de brochure thuis stond dat de tuin van ons hotel erg mooi was en veel  vogels huisvestte. Daar was geen woord te veel  van gezegd, want vanaf het moment dat ik de poort van Hotel Senegambia Beach binnen stapte, kwam ik ogen te kort. Binnen een uur spotte ik zo'n dertig soorten die ik nog nooit eerder had gezien. De meest kleurige vogels vlogen aan ons balkon voorbij.

...vele kleurijke vogels

Gambianen zijn erg vriendelijk. Als je over straat loopt stapt de één na de ander op je af en vraagt hoe het met je gaat en waar je vandaan komt. Daarna willen ze weten of,  je meekomt naar hun kraampje om hun handelswaar te zien,  je een taxi nodig hebt, zin hebt in een glaasje verse vruchtensap, bananen,pinda's  of een ananas,  een zonnebril nodig hebt of ze je mogen begeleiden naar de mooiste plekken van het land.  Het leek wel of de helft van de bevolking officieel gids was.  We kregen regelmatig pasjes voor onze ogen waarop we konden  lezen, dat de persoon in kwestie was aangesteld door de regering, om toeristen rond te leiden. Later werd ons duidelijk dat dit een slimme zet was van de overheid om de criminaliteit terug te dringen.
Naast de, vaak zelfverklaarde, dienstverleners, lopen er in Gambia ook veel zogenaamde 'Hustlers' of 'Bumpsters' rond. Dit zijn, vaak jonge,  mannen, die je op allerlei manieren hun diensten aanbieden.  
Ze zijn erg vriendelijk, maar ook erg irritant. Je kunt geen meter buiten het terrein van je hotel komen, of zo'n Hustler spreekt je aan. De eerste keer knoop je een gesprek aan, maar daarna roep je alleen nog maar: "No thank you!" en loop je hard door. 
Ze zullen je nooit wat doen, want de toerist is heilig in Gambia. Het land leeft van het toerisme. De politie maakt dan ook korte metten met vandalen. Voor het minste of geringste vlieg je levenslang de gevangenis in. Het criminaliteitscijfer in Gambia ligt dan ook onder de 5%, wat ongelofelijk laag is.
We hebben ons, als enige blanken, regelmatig tussen honderden gitzwarte Gambianen  gemengd  en ons geen enkele keer bedreigd gevoeld. Hoe anders was dat toen ik tien jaar geleden met De Kast in Zuid-Afrika was. Daar mochten we overdag niet eens in het centrum van Johannesburg komen. Als ons busje moest stoppen voor een stoplicht, vergrendelde de chauffeur gauw alle sloten, omdat hij bang was overvallen te worden. De rijke blanken leven daar in kastelen met hoge hekken er om heen en iedereen is wel eens aangerand.
In Gambia is iedereen even arm. Het is één volk, dat samen het hoofd boven water probeert te houden.
Op de derde dag van ons verblijf, was ik helemaal klaar met de hustlers. Ik kon nergens alleen even wat door de natuur lopen, zonder gelijk aangesproken te worden door een paar van die zeurpieten. Ze wisten allemaal waar ik de mooiste vogels kon vinden en wilden me graag begeleiden. En voor je er erg in had stond je voor de tiende keer te onderhandelen over de prijs van een houten nijlpaard, terwijl je eigenlijk helemaal niets wilde kopen.
Maar ik nam me voor mij niet meer te gaan ergeren en er verder nonchalant mee om te gaan.
Vanaf dat moment heb ik mij anders opgesteld en dat hielp enorm. Ik legde mij er bij neer dat ik steeds wat tipgeld kwijt zou zijn aan een gids.  Als ik eenmaal zo'n begeleider bij me had, liet de rest me met rust. Ik huurde een paar maal een officiële vogelkenner in en die heeft me voor een paar tientjes uren lang de mooiste vogelplekjes  laten zien. Daarbij was het erg frustrerend te ontdekken dat de zintuigen van deze zwarte mensen beter ontwikkeld zijn, dan die van ons blanken.  Zelfs als de gids niet zoveel verstand had van vogels, zag hij ze vaak eerder dan ik.

Hassan Gindeh (bird guide)

Mijn geweldige vogelgids Hassan Gindeh. Hij weet de beste plekken, kent alle soorten, ontdekt de vogels razendsnel en heeft een aantal verbazingwekkende lok geluiden in huis. Hassan is te vinden tegenover het Senegambia Beach hotel. Zijn e-mail is: agindeh@yahoo.com

De dagen daarna kreeg ik steeds meer begrip en waardering voor dit positieve volk. Zij hebben niets en jij bent de rijke TOUBAB.  Als je een beetje speels omgaat met hun manier van leven, heb je geen kind aan ze.  Fooitje hier, fooitje daar of een lachend "No Thank You".
Eén van de verklaringen voor de oorsprong van het woord 'toubab' is dat het een verbastering is van 'two bob' , wat de naam is voor een munt van twee shilling. Een andere uitleg is dat het gewoon 'blanke man' betekent.
Volgens mij denken de Gambiaanse kinderen vooral aan de 'sweets' (snoepjes) die ze krijgen, als ze ons naroepen.
Dat het de kinderen met de paplepel is ingegoten, dat je aardig moet zijn voor toeristen, was duidelijk te merken. Iedere peuter langs de kant van de weg zwaaide naar ons, als we op excursie in een open Jeep voorbij raasten.
Daarbij riepen ze luid: "Toubààààààààààb!"      
     
  schooltje

Bezoek aan schooltje met 'Official Tourist Guide' Armstrong, eveneens te vinden voor de poort van het Senegambia Beach hotel. Armstrong is een gezellige en betrouwbare gids voor algemene excusies.
Email: ajobarteh@yahoo.com

Toen ik voor mijn verjaardag de autobiografie 'Life' van Rolling Stones gitarist Keith Richards kreeg, dacht ik
daarmee een spectaculair boek in handen te hebben.
Maar bij het aanschouwen van het aantal pagina's, had ik eigenlijk al argwaan moeten krijgen. Ik heb vorig jaar 'The origin of species' van Charles Darwin gelezen, maar het boek van Richards is dikker.
De eerste honderd pagina's gaan  alleen maar over zijn jeugd, voor het ontstaan van de Rolling Stones.
Al zijn familieleden worden met naam en toenaam opgevoerd en Keith zelf komt naar voren als een nogal braaf kind.
Als je aan Keith Richards denkt, komt er een beeld naar boven van Sex, Drugs & Rock 'n Rol.
Dat beeld wordt gaandeweg het boek wel bevestigd, maar het wordt allemaal wat te klinisch opgetekend. Keith bekend nog nooit van zijn leven een meisje versiert te hebben en als hij dan midden in de nacht met Anita Pallenberg in een auto zit verklaart hij 'nogal heftig met haar naar bed te zijn geweest'.  De gebeurtenissen worden niet echt tot de verbeelding sprekend beschreven dus. Keith Richards lijkt gewoon een aardige, beschaafde Engelsman.
Wat de drugs betreft krijgt de lezer een waslijst aan verschillende soorten voorgeschoteld, maar blijkt Richards zelf eerst voornamelijk een wietroker te zijn. Later raakt hij stevig aan de heroïne, maar gebruikt de harddrug, naar eigen zeggen, alleen maar om lang wakker te kunnen blijven.   
Ook over het Rock 'n Rol gehalte valt nog wel het één en ander op te merken. Zo verwacht je niet door Keith Richards, in muzikaal technische bewoordingen te worden onderwezen, hoe bepaalde gitaar licks gespeeld dienen te worden.  
Zijn anekdote over het ontstaan van de Stones klassieker 'I can get no satisfaction' maakt wat dat betreft weer veel goed. Keith vond 's ochtends een opname ervan die hij die nacht, zwaar onder invloed, min of meer per ongeluk, had opgenomen. Hij zelf had de song met een flinke blazerssectie willen uitvoeren, maar hun manager bracht, god zij dank,  stiekem, de ruwe gitaar versie uit.
Er schemert best veel rock 'n rol door in het leven van Keith Richards, maar dat had, wat mij betreft, allemaal wel wat kleurijker aan het papier mogen worden toevertrouwd.
Ik heb hele pagina's ongelezen gelaten, omdat Keith daarop strooide met namen van mensen die er volgens mij alleen maar voor hem zelf toe doen. Deze personen speelden bovendien vaak maar een minimale rol in het leven van Richards.
Het is sowieso al een wonder dat Keith de namen van al deze figuranten weer boven water heeft weten te krijgen. Zulke details verwacht je niet van iemand waarvan je niet beter wist dan dat ie altijd onder invloed van verdovende middelen was geweest. De biografie is te verhelderend en had, wat mij betreft, mysterieuzer van aard mogen zijn.
Positief is dat Richards geen blad voor de mond neemt als het om Mick Jagger gaat. Dat komt de geloofwaardigheid ten goede. Misschien wel iets te veel. Het boek is niets anders dan een opsomming van naakte waarheden uit het leven van de gitarist, van de grootste rockband aller tijden.
Keith Richards lijkt me een aardige vent en ik hou erg van zijn zang en gitaarspel.
Voor de waarheidsgetrouwheid  is het mooi als een biografie is opgetekend door de hoofdpersoon zelf, maar al die eerlijkheid kan ook leiden tot een dodelijke saaiheid.
'Life' zou een fantastisch document zijn voor iedere muziekliefhebber, als het boek de helft dunner was geweest. Ik geloof niet dat ik het de komende tien jaar nog eens uit de boekenkast zal halen.
Daarvoor is de inhoud me allemaal net te langdradig en te kleurloos.

6-02 GARY MOORE overleden

Gary Moore 4-4-1952 -- 6-2-2011

Als ik een lijstje moest maken met mijn tien favoriete gitaristen ter wereld, zou de Ier Gary Moore zeker bij de eerste
vijf staan. Gisterochtend overleed hij op 58 jarige leeftijd, tijdens een vakantie in Zuid Spanje.
Hij was ongelofelijk snel op de gitaar, maar dat zijn er wel meer. Meestal wordt het dan een brij aan nietszeggende nootjes. Gary Moore bleef echter op volle snelheid melodieën spelen die mij raakten.
Ook bijzonder is dat Gary eigenlijk linkshandig was. Toch speelde hij op een rechtshandige gitaar. Ik geef nu alweer zes jaar gitaarles, maar ik raad linkshandigen altijd aan een linkshandige gitaar te kopen. Een paar leerlingen deden dat niet en bleven met hun 'verkeerde' rechterhand, die de slag moet maken, een ritmische achterstand houden. Je moet erg hard oefenen om dat te kunnen compenseren. Zeker als je op wereld niveau speelt, wat Gary Moore deed.
Van huis uit was Moore een hardrock gitarist. Ik leerde hem eigenlijk pas kennen in 1985 toen de song Out In The Fields uit kwam. Hij zong dat nummer samen met Thin Lizzy frontman Phil Lynott, waar ik tot dan toe ook nog nooit van gehoord had.
Gary Moore maakte verschillende periodes deel uit van Thin Lizzy. Ik zou de jaren daarna een grote fan worden van Phil Lynott en Thin Lizzy. Phil Lynott zelf zou in 1986 komen te overlijden aan zijn ruige levensstijl.
Gary Moore begon echter aan een succesvolle solocarrière die tot een hoogtepunt kwam in 1990. In dat jaar verruilde Moore de hardrock voor the blues. Hoewel hij met Oh Pretty Woman en Still Got The Blues een paar dikke hits scoorde, waren veel fans van het eerste uur en bluespuristen niet blij met deze ommezwaai.
Ook ikzelf vind de gitaarstijl van Gary Moore meer geschikt voor hardrock dan voor blues.
Toch ben ik naar zijn concert in stadion De Galgenwaard in Utrecht geweest en heb genoten van een Moore, die compleet uit zijn dak ging op zijn gitaar. Ik stond zo dichtbij dat ik de vullingen in zijn mond kon tellen.
Een grappig voorval deed zich voor toen Gary in de talkshow van Barend en Van Dorp verscheen. Als muzikant zijn zulke programma's de laatste tien jaar de enige mogelijkheid om je nieuwe werk te promoten. De regisseurs van zulke shows zijn zich bewust van deze macht en laten hardwerkende artiesten steeds vaker, met hun hele gevolg, opdraven om in een paar minuten hun kunstje te doen. Bij 'De Wereld Draait Door' mag het muzikale item zelfs niet langer dan een minuut duren. Soms staat er een tienkoppige band opgesteld voor één minuut. Mathijs van Nieuwkerk zou zich, als muziekliefhebber, de oren uit zijn kop moeten schamen. Laatst zat er een man in DWDD die een soort van klassiek stuk 'ten gehore' bracht. Dit stuk bestond uit 4 minuten stilte. Vier minuten lang was het totaal stil op TV, terwijl daarna een volledige band, die waarschijnlijk uren nodig had gehad, om naar de studio te komen en hun instrumenten op te stellen, na slechts 1 minuut weer werd bedankt!
Zo niet Gary Moore bij Barend en Van Dorp. Moore speelde live zijn hit van dat moment: Still Got The Blues. En dat nummer hield niet op na één minuut, nee ook niet na vijf minuten. Hij ging maar door. Frits Barend, Henk van Dorp en Jan Mulder konden er gelukkig hard om lachen. Toen Gary eindelijk een slot aan zijn solo's draaide, volgde aan de discussie tafel het droge commentaar: "dit was Gary Moore met de korte versie van zijn hit Still Got The Blues....."
Gary Moore bleef echter gefrustreerd reageren op fans die om zijn hardrock van weleer bleven roepen.
Drie jaar geleden zag ik hem voor het laatst tijdens Bospop in Weert. Na het eerste (blues) nummer riep er weer iemand uit het publiek wat over Gary's hardrock verleden. In plaats van het te negeren begon Gary terug te schelden waardoor er voor de overige aanwezigen, een tamelijk genante situatie ontstond. Het kwam toen ook niet meer goed en Moore bleef de rest van zijn set, met een shagrijnig gezicht, erg saaie, bluesnummers spelen.
Toch zal ik zijn eerdere solowerk blijven draaien. Gary Moore heeft een paar geweldig mooie songs geschreven als Empty Rooms en Parisienne Walkways. Van dit laatste nummer vind je hieronder een link naar een live uitvoering samen met Phil Lynott: http://www.youtube.com/watch?v=18FgnFVm5k0

TOGETHER AT LAST

Gary Moore laat vrouw en vier kinderen na.
RIP

TERUGBLIK THEATERTOER DE KAST
2010 was voor De Kast een erg vruchtbaar jaar. Bescheiden hitsucces voor 'De Hel Foarby' en 'Helende Liefde', een paar leuke festival optredens, een nieuwe cd hoog in de albumlijst, radio en tv aandacht en tot slot, een erg geslaagde theatertoer. Vooral deze, 3 maanden durende, toer door heel Nederland was de ultieme test om te kijken of we het nog steeds leuk vinden om, net als vroeger, bijna dagelijks met elkaar op de planken te staan.
Voor mij werd al gauw duidelijk dat ik het spelen in theaters eigenlijk veel leuker vind dan vroeger. Alles is goed geregeld, je hoeft niet zo lang te wachten want alle shows beginnen rond 20:00 uur, het wordt dus ook niet zo laat en het geluid is bijna altijd goed. vroeger vond ik theaters saai, maar ja, ik ben ook weer tien jaar ouder geworden.
Net als vroeger was de rookmachine niet mijn grootste vriend op het podium. Tijdens veel shows kon ik alleen de mensen op de eerste rij ontwaren door de mist. En daar zaten vaak dezelfden. De eerste optredens stond mijn vleugel ook nog eens zo gedraaid, dat ik, als ik recht voor me uit zag, de hele avond alleen maar tegen het drumstel van Nico aan zat te kijken. Na de show had ik dan een stijve nek van het draaien van mijn hoofd richting het publiek. Na een iets andere opstelling van de piano werd dat beter. Wat niet beter werd, was de rook. Onze rookmachine bleek te krachtig voor kleine theaters. Soms werd het zo erg, dat ik zelfs de monitorman op het podium niet meer kon zien. Als ik dan iets verandert wilde hebben aan mijn geluid, zat ik maar wat te zwaaien in de mist achter de toetsen. Er was eerst ook niemand die het apparaat bediende, waardoor het ding, tot de volgende pauze, alsmaar door bleef stomen.
In één theater ging het helemaal mis. In de pauze stond het hele pand blauw van de rook en ging het brandalarm af. We konden zelfs in de kleedkamers elkaar niet meer zien. Daarna werd het probleem opgelost en zag ik de daarop volgende optredens ook het publiek op de rijen 2 en 3. Verder nog steeds niet.
Een aantal shows haperde de video beelden waardoor ze niet altijd op tijd op het scherm verschenen, maar over het algemeen liep het vrij vlekkeloos. We hebben wel een keer in de rats gezeten, omdat, door de kou, de sequencer met de viool arrangementen het niet meer deed. We werkten er eigenlijk voor het eerst mee. Voorheen friemelde ik altijd met één hand wat viool partijen uit mijn synthesizer, maar dat ging altijd ten koste van mijn piano of orgel spel. Ik heb maar twee handen en moest altijd een keuze maken tussen drie partijen. Bovendien klinken de originele strijkers toch mooier, zeker in het theater. Als de nood aan de man is kunnen we echter zo alles zonder sequencer spelen.
Maar na een uurtje onder de lampen kwam er weer leven in het apparaat.
Het was verder als vanouds. Zo hebben we ook weer een aantal keer in een hotel gezeten met z'n allen. Een keer was dat hotel geregeld door ons management hier in Friesland. Ze hadden een voordelig hotel gevonden, landelijk gelegen, ergens in Brabant. Midden in de nacht hebben we kilometers, stapvoets achter elkaar aan, door een vers besneeuwd, donker bos, gereden om het hotel te bereiken. Daar bleek de kachel stuk en de bar dicht. Tot overmaat van ramp gooide één van ons zijn kamerdeur in het slot terwijl hij de gang op liep. En de sleutel lag nog binnen. Ik zeg niet wie het was, maar het was dezelfde die daarna de eigenares wakker maakte en thee bestelde.
De volgende ochtend deed de kachel het weer en ben ik na het ontbijt richting Leiden vertrokken.
Onderweg kwam ik het bord: Avifauna tegen. Impulsief nam ik de afslag en zo bracht ik tot aan de soundcheck in de Stadsgehoorzaal de rest van de dag door tussen vogels in de sneeuw. Omdat het winter was kwam ik voor een habbekrats binnen. Er was verder niemand in het park, maar ik heb er uren lol beleefd aan oa baltsende Kraanvogels op besneeuwde heuvels.
Ook in Arnhem verbleven we in een hotel en heb ik een middagje doorgebracht in dierenpark Burgers' Zoo. Het blijft prachtig al die beesten in het witte landschap te zien. Vooral Afrikaanse Leeuwen.

In Helmond waren we (te) vroeg in het theater aanwezig. Alleen Syb was niet in het hotel gebleven en moest nog uit Friesland arriveren. Verveeld ging Nico achter de elektrische vleugel zitten en drukte de DEMO song aan. Het apparaat begint dan uit zichzelf een demonstratie melodietje af te spelen, zodat je kunt horen wat het instrument allemaal kan. Nico kan geen noot piano spelen, maar hij trok er een hoofd bij alsof hij een begaafd concertpianist was. En uit de vleugel klonken de mooiste klassieke melodieën. Vanuit de zaal lijkt het dan net echt.
Het bracht ons op een idee. Tijdens de theatershow speelde ik iedere avond, tijdens een praatje van Syb, een lullig orgel deuntje. Na wat prutsen was ik erachter hoe ik met de vleugel kon opnemen en speelde mijn reguliere moppie in.
Ik was nog niet helemaal klaar, maar er kwam een roadie waarschuwen dat Syb in aantocht was, dus ik moest de opname stoppen.
Tijdens de show die avond vroeg Syb mij, om zijn praatje weer wat te begeleiden. Verbaasd was hij toen ik hem meldde dat ik erg nodig naar het toilet moest en dat Nico maar wat moest opvullen. Meteen liep ik van het podium af, terwijl Syb vertwijfeld Nico aankeek. Nico speelde prachtig mee en schuifelde weifelend richting de piano, nam plaats, drukt, niet zichtbaar voor Syb, op de knop en mijn opgenomen partij begon te spelen. Met de woorden: "Ik wist niet dat Nico dat kon" , vervolgde Syb zijn praatje en volgens mij heeft niemand gemerkt dat het allemaal nep was. Omdat mijn opgenomen stukje een beetje te kort was voor Syb z'n betoog, stopte de opname opeens, maar Nico startte hem gauw opnieuw.
Bandhumor dames en heren, maar ja, je moet er eigenlijk bij geweest zijn....
Net zoals in Apeldoorn, toen Peter, vlak na de pauze, op het podium stond te wachten totdat Syb zou opkomen en ze samen het lied 'Hetere Vuren' zouden inzetten. Niet Syb kwam op, maar Youp van het Hek die in de zaal ernaast zijn show gaf. Zijn pauze was nog niet afgelopen en terwijl hij even bij ons stond te kijken duwde Syb hem het podium op met de eerste woorden van 'Hetere Vuren'. Oeps, verkeerde zaal....
Na het laatste optreden, eind december in Delft vonden we het alle vijf jammer dat het was afgelopen. Een goed teken.
Alleen is De Kast niet meer het enige dat ons bezig houdt. Zo spelen Syb en Nico de eerste maanden van 2011 in de theatershow 'Motel Westcoast'. Dat betekent voor Peter, Sytse en mijzelf, dat wij dit voorjaar weer wat meer moeten lesgeven.
Om niet alles af te breken wat we vorig jaar met de Kast weer opbouwden, doen we zo nu en dan nog wel promotionele activiteiten en brengen we een nieuwe single uit.